AquapolDofinansowane przez Unię Europejską

PRZYCZYNY · film 9:57 · 13.11.2026

Podciąganie kapilarne: co to jest i jak je zatrzymać

Podciąganie kapilarne: co to jest i jak je zatrzymać
9:57

AQ / film · 9:57

Podciąganie kapilarne to woda z gruntu, która wchodzi w mur od dołu cienkimi porami. W starym domu bez izolacji poziomej sięga zwykle około półtora metra. Zatrzymuje je dopiero zamknięcie wejścia wody od dołu, a nie kolejna warstwa na ścianie.

Rozdziały

Tekst filmu

Dwie szklane rurki, gruba i cienka. Wstawiamy je do miski z wodą. Woda w obu podnosi się ponad poziom w misce. Nikt jej nie pompuje. A w cieńszej rurce idzie wyżej. To jest podciąganie kapilarne. Woda przywiera do ścianek wąskiej rurki i wspina się po nich w górę. Wbrew grawitacji. Staje dopiero wtedy, gdy ciężar słupa wody zrówna się z siłą, która ją ciągnie. Im węższa rurka, tym wyżej dojdzie. Teraz zamień szkło na cegłę. Cegła, kamień, zaprawa wapienna i tynk są pełne porów. Są tak cienkie, że gołym okiem ich nie widać. Najszersze z nich to 0,001 mm. Każdy taki por działa jak nasza rurka. Tylko że ściana nie stoi w misce. Stoi w wilgotnym gruncie. W Aquapolu zajmujemy się właśnie wodą, która wchodzi w mur od dołu.

Ten film to życiorys jednego muru. Zobaczysz, jak weszła w niego woda. Co zrobiła z nim sól. I które remonty pchały wilgoć wyżej, zamiast ją zatrzymać. Na końcu dwie przyszłości tego samego muru. I sposób, żeby sprawdzić, czy to w ogóle twój przypadek. Oto ten mur. Ceglany dom, postawiony przed wojną. Fundament stoi w wilgotnym gruncie. I nie ma izolacji poziomej, czyli warstwy, która odcina mur od wody z ziemi. W jednych starych domach nigdy jej nie położono. W innych z czasem przestała działać. Woda gruntowa wchodzi w pory i idzie w górę. Aż ciężar wody i parowanie ze ściany ją zatrzymają. Z naszych pomiarów wiemy, że w budynkach bez izolacji poziomej to zwykle około półtora metra. Liczone od miejsca, w którym woda wchodzi w mur.

Wyżej niż klamka u drzwi. Półtora metra? Przecież u mnie mokro jest tylko przy podłodze. Dlatego ten pas ma swój charakter. Najciemniejszy tuż nad podłogą. Jaśniejszy ku górze. I jest przez cały rok, także latem. Ta wysokość nie jest stała. Pas idzie wyżej, kiedy ściana gorzej oddaje wodę do powietrza. I kiedy u jej podstawy stoi więcej wody. Na przykład gdy rura spustowa z rynny wylewa wodę tuż przy murze. Albo gdy teren jest tak ukształtowany, że woda zbiera się pod ścianą. Druga rzecz dzieje się po cichu. Woda z gruntu niesie rozpuszczone sole. Także sól, którą zimą posypuje się drogi. Z roztopami trafia ona do wody gruntowej. A z nią do murów bez ochrony przed podciąganiem. Przy powierzchni ściany woda odparowuje.

A sól zostaje. Krystalizuje w porach i rozpycha je od środka. Stąd biały nalot i tynk, który łuszczy się i kruszy przy podłodze. To jak wysuszę ścianę, sól sama zniknie? Część soli ma jeszcze jedną cechę. Wciąga wilgoć z powietrza. Dlatego zasolony tynk potrafi być mokry, choć mur w głębi jest suchy. Zapamiętaj to. Przyda się przy naprawie. A teraz remonty. Każdy kolejny właściciel tego muru coś z nim robił. W dobrej wierze, z poradą fachowca. Zakryje się płytą i po kłopocie. Płyta gipsowo-kartonowa ukrywa plamę. Ale wody nie zatrzymuje. Utrudnia ścianie parowanie. A wilgoć w murze idzie tam, gdzie może odparować. Czyli wyżej, ponad płytę. Za płytą, na gipsie i kartonie, pleśń ma idealną pożywkę.

Rośnie po obu jej stronach. To może chociaż glazura? Ładnie wygląda i łatwo ją umyć. Tak samo działa glazura, styropian, farba olejna i tynk cementowy. Każda szczelna warstwa może podnieść pas wilgoci.

Położy się porządny, mocny tynk. Tynk z dużą ilością cementu jest twardy. Nie kruszy się powoli jak dawny tynk wapienny. Sól krystalizuje pod nim, tuż pod powierzchnią cegły. I tynk odpada całymi płatami. Razem z cegłą. A gładź gipsowa? Gips sam łatwo wiąże wodę z powietrza. Na zasolonym murze sypie się z niej biały proszek, a gładź pęcznieje i odchodzi. Widzimy to często już po kilku miesiącach od tynkowania. Trzeci raz tynkujemy tę ścianę. I znowu odpada. To nie pech. Każda z tych warstw leczyła objaw. A woda dalej wchodziła od dołu, tymi samymi porami. Zanim wybierzesz naprawę, sprawdź jedno. Czy to na pewno ten życiorys. W czterech budynkach z naszych ekspertyz wilgoć ani razu nie miała jednej przyczyny.

Podciąganie z gruntu bywało jedną z nich. To jak mam poznać, co jest u mnie? Podciąganie z gruntu ma swój podpis. Pas u dołu ściany, najciemniej nisko. Przez cały rok. Często z białym nalotem soli i z tynkiem odpadającym przy podłodze. Zwykle w starszym domu.

Inne przyczyny wyglądają inaczej. Plama u góry i w narożnikach, która rośnie zimą? Znika po wietrzeniu? To para z powietrza. Ściana piwnicy mokra od strony ziemi po deszczu? To woda, która napiera z boku. Mokro tuż nad betonową opaską, mniej więcej do wysokości stołu? To rozpryskujący się deszcz. A plama pod rynną, tarasem albo rurą to przeciek.

Przy tych przyczynach nasz system nie pomoże. Albo nie wystarczy sam. Wtedy mówimy to wprost i podpowiadamy, co trzeba zrobić. Bo odcięcie wody z gruntu nie wysuszy ściany, którą moczy dach. Pewność daje pomiar w murze na kilku wysokościach. Przy podciąganiu wilgoć maleje z wysokością. Przy parze z powietrza jest podobna od dołu do góry. Dlatego oferta powstaje dopiero wtedy, gdy nasz konsultant obejrzy i sprawdzi ścianę. Wróćmy do naszego muru. Ma przed sobą dwie przyszłości. To może… jeszcze jedna warstwa?

Pierwsza to kolejna warstwa. Przez kilka miesięcy wygląda dobrze. Potem sól wraca na nowy tynk, a pas wilgoci może stanąć wyżej niż przedtem. Druga przyszłość ma stałą kolejność. Krok pierwszy. Zamknąć wodzie wejście od dołu. Czyli przywrócić murowi to, co miała robić izolacja pozioma. Dopóki woda wchodzi, każdy nowy tynk jest tymczasowy. Przy okazji sprawdź rury spustowe. Odprowadź wodę z rynny dalej od ściany. Metod zamknięcia jest kilka. Iniekcja, czyli chemiczna bariera wprowadzana w wywiercone otwory. Podcinka, czyli przecięcie muru i włożenie w szczelinę izolacji. I system taki jak nasz. Bez kucia, bez wiercenia i bez chemii w murze. Bez kucia? Brzmi za pięknie. Pełni funkcję izolacji poziomej i mamy to zapisane w umowie.

Gwarancja na jego działanie to dwadzieścia lat, na piśmie. Wybór zawsze należy do ciebie. Ale dopiero po pomiarach. A ile to potem schnie? Krok drugi. Dać murowi wyschnąć. Mur schnie miesiącami. Dlatego schnięcie się mierzy, a nie ocenia na oko. Po co mierzyć? Przecież widać, że suche. Pokaże waga, nie oko. Przy montażu nasz technik pobiera wiertarką próbki z głębi muru, w kilku miejscach. Próbkę się waży, suszy i waży jeszcze raz. Różnica to woda, która siedziała w murze. Kiedy mur uznaje się za mokry? Gdy na kilogram suchego muru przypada ponad 120 gramów wody. Kilka otworów na próbki służy do pomiaru, a nie do osuszania. Ten sam pomiar powtarzamy po roku, po dwóch i po trzech latach. Krok trzeci.

Zdjąć zasolony tynk. Znowu skuwać? Dopiero co go kładliśmy. Jest na to prosta miara. Tynk zdejmuje się ponad linię uszkodzeń o tyle, ile mur ma grubości. Mur ma pół metra? Tynk schodzi pół metra ponad ostatni ślad wilgoci. Pamiętasz sól, która wciąga wilgoć z powietrza? Bywa, że więcej jej jest w starym tynku niż w samym murze. Bez wymiany tynku ściana potrafi zostać mokra, choć woda z gruntu już nie wchodzi.

Krok czwarty. Nowy tynk, który przepuszcza parę. Tynk renowacyjny, z dużymi porami, które przyjmują sól. Na to farba paroprzepuszczalna, na przykład krzemianowa. Żadnego gipsu i żadnego mocnego cementu na zasolony mur. Krok piąty, jeśli planujesz ocieplenie. Ocieplasz dopiero wysuszony mur. Miejsce, które było mokre, docieplasz jak najpóźniej. Odwrotna kolejność pcha wilgoć wyżej. Ten mur ma za sobą kilkadziesiąt lat i kilka warstw remontów. Każda zaczynała się od tynku. Następna niech zacznie się od pytania, skąd idzie woda. A jeśli dalej nie mam pewności?

Zrób test sześciu pytań na stronie aquapol.pl/sprawdz-wilgoc. Dwie minuty, bez podawania danych, wynik od razu. A jeśli masz u siebie ten pas u dołu ściany, przez cały rok, zadzwoń. Numer: 800 808 828. Rozmowa, pomiary i oferta są bezpłatne. Płacisz dopiero za wykonanie. Test jeszcze raz: aquapol.pl/sprawdz-wilgoc.